Zelfrealisatie
Ik vergelijk mezelf graag met een ANWB-bord dat je de weg wijst naar zelfrealisatie. Zelfrealisatie betekent dat je in lastige situaties niet meer verkrampt reageert, niet meer de verwachting van je omgeving leeft, maar standvastig blijft, trouw aan jezelf in het besef dat je op weg bent. Er is geen falen, alleen ervaring. Het leven gaat over groeien. Groeien voorbij de illusies en de conditioneringen die je hebt meegekregen van je omgeving en van je opvoeding; voorbij de beperkende overtuigingen die niet van jou zijn.
Gevoel en ratio
Zelfrealisatie begint met te luisteren naar je gevoel, je innerlijke stem, die zo vaak overschreeuwd wordt door je ratio, het verstand. Ik breng je weer in contact met je gevoel. Je leert het evenwicht te herstellen tussen ratio (hoofd) en gevoel (hart). Inmiddels zijn we zo ver gekomen dat iedereen weet wat ratio is. Maar wat is gevoel nu eigenlijk?
Gevoel wil ik omschrijven als het vermogen van de mens om iets innerlijk gewaar te worden en te waarderen. Met emotie wordt de gevoelsuiting, de lichamelijke reactie op het gevoel bedoeld. Emoties gaan gepaard met allerlei lichamelijke processen. Denk aan huilen van verdriet, lachen van blijdschap, enzovoorts.
Maar wat als jij om welke reden dan ook geen uiting geeft aan bepaalde gevoelens, niet luistert naar je innerlijke stem en daardoor je essentie, je eigen kracht negeert? Gevoel zoekt altijd spontaan naar lichamelijke expressie. Dit kan gebeuren door emoties, zoals liefde of angst, maar ook door het veroorzaken van fysieke ongemakken. Hoe groter de doofheid voor je innerlijke stem is, hoe sterker je negatieve emoties, onrust in je hoofd en fysieke ongemakken zult ervaren.
En als je deze ervaring(en) hebt, is dan nu niet het moment aangebroken om de eerste stap te zetten op de weg naar persoonlijke ontwikkeling?